آنتونلی در ۲۰ سالگی قهرمان فرمول یک شد؛ جوان‌ترین قهرمان تاریخ

به گزارش اول خودرو، کیمی آنتونلی، رانندهٔ مرسدس، در گرندپری مکزیک ۲۰۲۶ با کسب رتبهٔ سوم قهرمان جهان شد. او در ۲۰ سال و ۶۸ روز جوان‌ترین قهرمان تاریخ فرمول یک شد و رکورد سباستین فتل را شکست؛ فتل هنگام نخستین قهرمانی‌اش ۲۳ ساله بود.

به گزارش زومیت و پدال، این قهرمانی در حالی رقم خورد که پیروزی مسابقهٔ مکزیک به مکس ورشتپن رسید و لوئیس همیلتون با فراری دوم شد. آنتونلی تنها به رتبهٔ نهم نیاز داشت و با سوم شدن، ۱۵ امتیاز گرفت و قهرمانی‌اش را قطعی کرد.

دور آخر زیر اشک

آخرین دور جایزه بزرگ مکزیک رو به پایان بود که آنتونلی چشم‌هایش پر از اشک شد و مسیر را درست نمی‌دید. بعداً با خنده تعریف کرد از پشت اشک‌ها، دو خودروی جلویی را دو فراری می‌دید و از ترس تصادف سرعتش را کم کرد. او در کنفرانس خبری گفت خاطرات کارتینگ و سال‌های گذشته ناگهان به سراغش آمدند.

اول نوامبر ۲۰۲۶، ورشتپن برندهٔ جایزه بزرگ مکزیک شد و همیلتون پس از او به خط پایان رسید. آنتونلی با مرسدس سوم شد، اما بزرگ‌ترین جایزهٔ آن عصر را او برد. روی سکو، ورشتپن و همیلتون او را روی شانه‌هایشان بلند کردند؛ همان دو قهرمانی که نسل او با تماشای مسابقه‌هایشان بزرگ شده بود.

آنتونلی گفت عکس این لحظه را قاب می‌کند و در خانه‌اش می‌گذارد. هنگام پخش ملودی ایتالیایی نسون دورما دوباره احساساتی شد و به خبرنگار ESPN گفت: «پدربزرگم همیشه به این آهنگ گوش می‌داد. شنیدنش برایم خیلی خاص بود. فکر می‌کنم او به من افتخار می‌کرد.»

۷۳ سال انتظار ایتالیا

ایتالیا از ۷۳ سال قبل انتظار چنین روزی را می‌کشید. آخرین قهرمان ایتالیایی فرمول یک، آلبرتو آسکاری، در سال ۱۹۵۳ جام را بالای سر برده بود. آنتونلی نخستین ایتالیایی پس از سال ۱۹۶۶ است که جایزه بزرگ ایتالیا را در مونزا می‌برد.

پسربچه‌ای میان لاستیک‌ها

سال ۲۰۱۴، پیست هوکنهایم آلمان میزبان مسابقات فرمول یک بود. مارکو آنتونلی، پدر کیمی، در پورشه سوپرکاپ شرکت می‌کرد و پسر هفت‌ساله‌اش آرزو داشت پشت‌صحنهٔ فرمول یک را از نزدیک ببیند. اما کیمی برای ورود خیلی کوچک بود و اجازه نداشت.

مارکو پسرش را میان دسته‌ای از لاستیک‌ها پنهان کرد، لاستیک‌ها را روی چرخ‌دستی گذاشت و چتری بالایشان باز کرد تا کسی متوجه مسافر کوچکش نشود. چرخ‌دستی از ورودی گذشت و یکی از دوستان پدر برای کیمی مجوز ورود گرفت. پسرک حدود یک ساعت در محوطه چرخید. آنتونلی سال‌ها بعد گفت خودش هم نمی‌داند چطور در آن فضای تنگ جا شده بود.

از گاراژ بولونیا تا لامبورگینی

پیست بخش جدایی‌ناپذیری از زندگی خانوادهٔ آنتونلی در بولونیا بود. مارکو هم مسابقه می‌داد و هم تیمی را اداره می‌کرد که همسرش ورونیکا نیز در کارهایش دستی داشت. مارکو در مصاحبه با بی‌بی‌سی می‌گوید کیمی از پانزده‌روزگی به گاراژ رفت‌وآمد داشت؛ میان صدای موتور و بوی اگزوز.

یک‌بار در سال ۲۰۰۷، وقتی کیمی تازه یک‌ساله شده بود، پدر هنگام رانندگی با کارت او را روی پایش نشاند. بیشتر بچه‌ها از صدای موتور می‌ترسند، اما وقتی مادرش خواست او را از کارت پایین بیاورد، صدای گریهٔ پسرک بلند شد؛ نمی‌خواست دست‌های کوچکش را از فرمان جدا کند. چند سال بعد، مارکو شبیه‌ساز رانندگی‌ای را که برای نمایشگاه خودروی بولونیا تهیه کرده بود به خانه آورد. کیمیِ سه‌ساله هر شب می‌خواست پشتش بنشیند. پدر پدال‌ها را در دست داشت و پسر فرمان را. یک شب مارکوی خسته خوابش برد و در انتهای مسیر ترمز نکرد. کیمی اعتراض کرد که پدر حق ندارد بخوابد؛ او هنوز می‌خواست رانندگی کند.

مارکو در آغاز ترجیح می‌داد پسرش آینده‌اش را به مسابقات حرفه‌ای گره نزند. به گفتهٔ کیمی، پدر می‌دانست این ورزش گاهی بی‌رحم می‌شود. خودش تجربه کرده بود که سرعت به‌تنهایی کسی را به جایگاه دلخواهش نمی‌رساند؛ استعداد باید در زمان درست دیده شود و حمایت مالی و فرصت مناسب هم پیدا کند. کیمی ولی مسابقه‌های کارتینگ را هر روز جدی‌تر دنبال می‌کرد و پیروزی‌هایش توجه‌ها را جلب کرده بود.

کیمی ده‌ساله بود که پس از یک روز مسابقه کارتینگ در پیست آدریا، مارکو پیشنهاد کرد سوار لامبورگینی تیم شود. پدر پشت فرمان نشست و پسر با کلاه ایمنی روی پای او قرار گرفت. گاز و ترمز با مارکو بود؛ فرمان و تعویض دنده با کیمی. پدر تعریف می‌کند که از پشت کلاه پسرش تقریباً جاده را نمی‌دید و فقط تابلوهای فاصله تا پیچ را کنار پیست دنبال می‌کرد. هنگام ترمزگیری پس از مسیر مستقیم و سرعتی نزدیک به ۳۲۰ کیلومتر بر ساعت، عقب خودرو لغزید. کیمی فرمان را چرخاند، لغزش را مهار و دنده را عوض کرد.

مارکو همان‌جا تصمیم گرفت رانندگی را متوقف کند؛ ادامه‌اش خطرناک شده بود. اما وقتی فیلم آن دور را دوباره دید، برای اولین‌بار به این فکر افتاد که پسرش شاید استعدادی غیرمعمول دارد. پس از آن مسیر کیمی شتاب گرفت. یازده‌ساله بود که استعدادیاب مرسدس برای تماشای رانندگی‌اش به ایتالیا رفت. نام فراری هم مطرح شد، اما سرانجام مرسدس روی این کودک سرمایه‌گذاری کرد و او از دوازده‌سالگی عضو برنامهٔ جوانان این تیم شد.

پرش از فرمول سه و تصادف مونزا

آنتونلی در رده‌های پایه، از کارتینگ تا فرمول چهار و فرمول منطقه‌ای، قهرمانی‌های پیاپی به دست آورد. مرسدس چنان به پیشرفتش اطمینان داشت که او را بدون گذراندن فرمول سه، مستقیم به فرمول دو فرستاد. چنین پرشی می‌توانست چند سال از راه رسیدن به فرمول یک کم کند؛ درعین‌حال جای اشتباه کمتری هم برای او می‌گذاشت.

سی‌ام اوت ۲۰۲۴، آنتونلیِ هجده‌ساله برای نخستین‌بار در یک جلسهٔ رسمی فرمول یک پشت فرمان نشست. مرسدس خودروی را برای تمرین آزاد مونزا در اختیارش گذاشت. تماشاگران ایتالیایی با شور از رانندهٔ جوان خودشان استقبال کردند. او از گاراژ بیرون آمد و از همان دورهای نخست سرعت بالایی نشان داد. ده دقیقه هم نگذشته بود که در پیچ پارابولیکا کنترل خودرو را از دست داد و به حفاظ کنار پیست کوبید.

کیمی سالم از خودرو بیرون آمد، اما تصویر مرسدسِ تصادف‌کرده بلافاصله به خبر تبدیل شد. او فرمول سه را پشت سر نگذاشته بود، در فرمول دو هم هنوز یک فصل کامل تجربه نداشت و حالا اولین نمایش عمومی‌اش با تصادف تمام می‌شد. قرار بود مرسدس روز بعد رسماً اعلام کند این نوجوان از فصل ۲۰۲۵ جای لوئیس همیلتون قهرمان هفت‌بارهٔ جهان می‌نشیند؛ همیلتونی که داشت راهی فراری می‌شد.

مدیر تیم مرسدس پای تصمیمش ایستاد و پس از تصادف توضیح داد رانندهٔ جوانی که سرعت و جسارت دارد، گاهی هم به دیوار می‌خورد و تیم باید برای چنین خطایی آماده باشد.

فصل اول دشوار

فصل ۲۰۲۵ با نشانه‌هایی امیدوارکننده شروع شد. آنتونلی در نخستین مسابقه‌اش در استرالیا از ردهٔ شانزدهم به چهارم رسید، در میامی نخستین پول‌پوزیشن مسابقه سرعتی‌اش را گرفت و در کانادا برای اولین‌بار روی سکوی فرمول یک ایستاد.

بعد نتیجه‌ها بالا و پایین شدند و اشتباه‌ها، حذف‌های زودهنگام و مسابقه‌های بی‌امتیاز از راه رسیدند. در بلژیک کار به جایی کشید که مقابل خبرنگاران اشک ریخت. حتی ولف، همان کسی که انتخابش کرده بود، یکی از عملکردهای او در مونزا را ناامیدکننده خواند. آنتونلی بعدها گفت فشار انتظارها مدتی او را از پا انداخته بود و با هر مسابقهٔ بد حس می‌کرد کسانی را که به او اعتماد کرده‌اند، به‌خصوص ولف را ناامید می‌کند.

پس از بخش اروپایی فصل، جلسه‌ای مفصل با تیم برگزار کرد. به گفتهٔ خودش، همین گفت‌وگو کمک کرد نگاهش را دوباره تنظیم کند و آرام‌آرام اعتمادبه‌نفسش را پس بگیرد. در برزیل و لاس‌وگاس دوباره روی سکو رفت، هرچند سال نخستش را بدون پیروزی تمام کرد. مهم‌تر از جدول امتیازها، یاد گرفته بود چگونه پس از یک اشتباه به مسابقهٔ بعدی برگردد.

فصل ۲۰۲۶ و پنج برد پیاپی

فرمول یک در آغاز سال ۲۰۲۶ با مقررات فنی جدید و خودروهایی متفاوت روبه‌رو شد. مرسدس ماشینی بسیار رقابتی ساخته بود و شیوهٔ رانندگی آنتونلی، به‌ویژه کنترل خودرو در شرایط چسبندگی کم، با ویژگی‌های نسل جدید سازگاری داشت. اما رسیدن از یک فصل دشوار به جایگاه مدعی قهرمانی، فقط کار خودرو نبود؛ آنتونلی حالا آرام‌تر تصمیم می‌گرفت و خطای هر مسابقه را همان‌جا جا می‌گذاشت.

پانزدهم مارس در چین، در نوزده‌سالگی نخستین جایزه بزرگ خود را برد. همیلتون در شروع از او سبقت گرفته بود، اما کیمی دوباره پیش افتاد و تا پایان پیشتازی‌اش را حفظ کرد. بعد، پیروزی‌ها یکی پس از دیگری از راه رسیدند و کیمی با پنج برد پیاپی در ژاپن، میامی، کانادا و موناکو به درخشش خود ادامه داد. آنتونلی با پیروزی در ژاپن، جوان‌ترین صدرنشین تاریخ جدول قهرمانی شد.

بازگشت به مونزا

ششم سپتامبر ۲۰۲۶، آنتونلی برای جایزه بزرگ ایتالیا به مونزا برگشت. تعویض قطعات پیشرانهٔ مرسدس باعث شده بود از ردهٔ نوزدهم شروع کند. یک پیروزی خانگی، آن هم در برابر جمعیتی که سال‌ها منتظر برد راننده‌ای ایتالیایی در مونزا بودند، بسیار دور به نظر می‌رسید.

چند دور اول کافی بود تا کیمی بخش بزرگی از فاصله را جبران کند. از میان خودروها گذشت و به هم‌تیمی‌اش جورج راسل رسید. در ادامه، یک دورهٔ خودروی ایمنی مجازی به سود راهبرد توقفش تمام شد؛ لاستیک‌های تازه به آنتونلی امکان داد دوباره خودش را به راسل برساند. در نخستین حمله برای سبقت، لحظه‌ای وارد شن‌های کنار پیست شد، این بار اما اشتباهش به معنای پایان مسابقه نبود. کیمی به مسیر برگشت و در دور پنجاهم از پنجاه‌وسه دور، سه دور مانده به پایان، در شیکین آسکاری از راسل گذشت.

راننده‌ای که اولین تمرینش در مونزا با برخورد به حفاظ تمام شده بود، حالا همان‌جا برنده می‌شد. شروع از ردهٔ نوزدهم هم این برد را به دومین پیروزی از دورترین نقطهٔ شروع در تاریخ فرمول یک تبدیل کرد.

نتیجهٔ گرندپری مکزیک ۲۰۲۶

مسابقه در پیست اتودرومو هرمانوس رودریگز مکزیکوسیتی برگزار شد و ۷۱ دور را دربر گرفت. برخوردهای متعدد، جریمهٔ زمانی، پرچم قرمز، خودروی ایمنی و رقابت نزدیک رانندگان برتر، این جایزه بزرگ را به یکی از مسابقات پراتفاق فصل تبدیل کرد.

آنتونلی مسابقه را از جایگاه چهارم آغاز کرد و در طول ۷۱ دور، عملکردی حساب‌شده و کم‌اشتباه به نمایش گذاشت. او با وجود اتفاقات متعدد در پیست، توانست جایگاه خود را حفظ کند و در نهایت با قرار گرفتن در رتبهٔ سوم، ۱۵ امتیاز گرفت. همین نتیجه برای قطعی شدن قهرمانی جهان کافی بود.

ورشتپن مسابقه را از جایگاه پنجم آغاز کرد، اما با یک شروع بسیار خوب در همان دور نخست خود را به جمع رانندگان پیشتاز رساند. در جریان دور ابتدایی، رقابت شدیدی میان همیلتون و چارلز لکلرک، دو رانندهٔ فراری، شکل گرفت. لکلرک هنگام تلاش برای سبقت از هم‌تیمی خود از محدودهٔ پیست خارج شد و داوران برای او پنج ثانیه جریمهٔ زمانی در نظر گرفتند. ورشتپن از این فرصت استفاده کرد و به صدر جدول رسید.

با وجود فشار شدید همیلتون در دورهای پایانی، ورشتپن برتری خود را حفظ کرد و با زمان ۲ ساعت و ۲۰ دقیقه و ۲۸ ثانیه و ۷۷۲ هزارم ثانیه از خط پایان عبور کرد و سومین پیروزی فصل خود را به دست آورد. این ششمین پیروزی ورشتپن در تاریخ جایزه بزرگ مکزیک بود.

همیلتون که مسابقه را از جایگاه نخست آغاز کرده بود، در نهایت با اختلاف تنها ۰.۷۹۹ ثانیه نسبت به ورشتپن دوم شد. لکلرک پس از دریافت جریمهٔ پنج ثانیه‌ای در جایگاه چهارم قرار گرفت و پشت سر آنتونلی ایستاد.

یکی از مهم‌ترین اتفاقات مسابقه، تصادف شدید والتری بوتاس با خودروی کادیلاک بود که باعث نمایش پرچم قرمز شد. در دورهای پایانی نیز برخورد میان اسکار پیاستری و آروید لیندبلاد باعث خروج خودروی لیندبلاد و ورود خودروی ایمنی شد. الیور بیرمن پس از برخورد با نیکو هالکنبرگ مجبور به کناره‌گیری شد و لنس استرول و فرناندو آلونسو نیز در همان دورهای ابتدایی مسابقه را ترک کردند.

نتایج رانندگان برتر

لاندو نوریس با مک‌لارن پنجم شد و ۱۰ امتیاز گرفت. جورج راسل، هم‌تیمی آنتونلی در مرسدس، ششم شد. اسکار پیاستری پس از برخورد با لیندبلاد با جریمهٔ ۱۰ ثانیه‌ای مواجه شد و هفتم شد. فرانکو کولاپینتو با آلپین هشتم، لیام لاوسون با ریسینگ بولز نهم و پیر گسلی آخرین رانندهٔ امتیازآور بود.

ریو هیرکاوا که در میانهٔ آخر هفته به ترکیب تیم هاس اضافه شده بود، در نخستین حضور خود در فرمول یک برای هاس سیزدهم شد. سرجیو پرز، رانندهٔ مکزیکی تیم کادیلاک، مسابقهٔ خانگی خود را در جایگاه هفدهم به پایان رساند.

رقابت تیمی

در جدول رده‌بندی تیم‌های فرمول یک ۲۰۲۶، مرسدس با ۶۳۰ امتیاز در جایگاه نخست قرار دارد. فراری با ۵۰۴ امتیاز دوم است و ردبول با ۳۸۲ امتیاز سوم. مک‌لارن با ۳۶۵ امتیاز چهارم، ریسینگ بولز با ۱۰۸ امتیاز پنجم و آلپین با ۶۹ امتیاز ششم است. هاس با ۳۱ امتیاز، آئودی با ۲۷ امتیاز و ویلیامز با ۱۲ امتیاز هفتم تا نهم هستند. استون مارتین با ۷ امتیاز دهم است و کادیلاک در نخستین فصل حضور خود هنوز امتیازی کسب نکرده و در انتهای جدول است.

آیندهٔ فرمول یک

آنتونلی اعلام کرده برخلاف سنت بسیاری از قهرمانان، در فصل آینده شمارهٔ یک را روی خودروی خود نصب نخواهد کرد و همچنان با شمارهٔ ۱۲ مسابقه می‌دهد. او این شماره را برای خود خاص می‌داند و معتقد است حفظ آن به او کمک می‌کند با ذهنیتی فروتنانه فصل جدید را آغاز کند.

مارکو صبح شنبه همراه خواهر کیمی خودش را به مکزیک رسانده بود. همان روز، تیم رالی مارکو در رقابتی دیگر برای قهرمانی می‌جنگید و آن را از دست داد. کیمی غم پدر را دید و به گفتهٔ خودش تصمیم گرفت با موفقیتش چیزی را برای مارکو جبران کند. بعد از عبور از خط پایان، هر دو گریه کردند.

منبع: زومیت، پدال