لانچیا تما ۸.۳۲؛ سدان خانوادگی که موتور فراری را در خود داشت

به گزارش اول خودرو، در سال ۱۹۸۶، لانچیا سدانی چهاردر و پرفورمنس با نام تما ۸.۳۲ عرضه کرد که موتور V8 فراری را در دل خود داشت. این خودرو توانست موتور فراری را در دید همگان پنهان کند؛ در واقع موتور همان موتور بود، اما به شکلی تغییر یافته که با ابعاد بزرگ‌تر یک سدان میان‌رده، نه یک خودروی اسپرت خالص، جور دربیاید.

به گزارش تاپ‌اسپید، این موتور فراری V8 تنفس طبیعی با حجم نسبتاً کم ۲٫۹ لیتر و زاویهٔ ۹۰ درجه بود و چهار سوپاپ برای هر سیلندر داشت. نسخهٔ مجهز به کاتالیزور آن ۲۱۲ اسب بخار قدرت و ۲۱۰ پوند-فوت گشتاور تولید می‌کرد.

هم‌خانواده با فراری ۳۰۸، اما با میل‌لنگ متفاوت

موتور لانچیا از همان خانوادهٔ موتور فراری ۳۰۸ GTB/GTS Quattrovalvole و موندیال Quattrovalvole گرفته شده بود، اما یک تفاوت مهم داشت: میل‌لنگ. فراری از میل‌لنگ flat-plane استفاده می‌کرد و لانچیا از cross-plane. همین تفاوت رفتار موتور را تغییر می‌داد؛ میل‌لنگ cross-plane اولویت را به تحویل نرم‌تر قدرت می‌داد، نه به بیشترین توان خروجی.

به همین دلیل، توان خروجی فراری بیشتر بود. موتور اصلی ۳۰۸ با کاربراتور برای بازار اروپا ۲۵۵ اسب بخار قدرت داشت و نسخهٔ آمریکای شمالی ۱۵ اسب بخار کمتر، یعنی ۲۴۰ اسب بخار، تولید می‌کرد.

موتور فراری با دیفرانسیل جلو؛ ترکیبی کم‌تکرار

این نکته که خودرویی با موتور V8 فراری قدرت را به چرخ‌های جلو می‌فرستاد، نه عقب، خودش قابل توجه است. موتور به‌صورت عرضی نصب شده بود و همین امکان می‌داد در چیدمان موتور جلو و دیفرانسیل جلو جا بگیرد. تنها گیربکس ارائه‌شده با این چیدمان، یک گیربکس دستی پنج‌سرعته بود.

اگر حدس می‌زنید این ترکیب موتور فراری و دیفرانسیل جلو باعث تورک استیرینگ می‌شود، درست حدس زده‌اید؛ به گزارش Hagerty UK، این خودرو چنین رفتاری داشت.

«لانچیا به دست فراری» زیر درپوش موتور

اگر در محفظهٔ موتور تما ۸.۳۲ را باز می‌کردید، روی درپوش منیفولد عبارت «Lancia by Ferrari» را می‌دیدید؛ روشن‌ترین نشانهٔ اینکه این خودرو قطعات داخلی مشترکی با برند اسپرت ایتالیایی دارد. عدد ۸.۳۲ هم به تعداد سیلندر (هشت) و تعداد سوپاپ (۳۲) اشاره داشت.

هدف از این چیدمان این بود که ایتالیا نه‌فقط در فضای سوپراسپرت و خودروی اگزاتیک، بلکه در فضای خودروی لوکس کروزر هم قدرتی باشد که باید جدی گرفته شود. تما از قبل مدل مستقلی بود، اما نسخهٔ ۸.۳۲ قرار بود نیروگاهی باشد که مرزهای بخش‌بندی را جابه‌جا کند و با پیشنهادهای ممتاز و جذاب خود، از فیات‌ها، آلفارومئوها و ساب‌های آن زمان متمایز شود. تما ۸.۳۲ اول یک سدان لوکس بود و بعد یک خودروی اسپرت.

این خودرو شتاب صفر تا ۶۰ مایل بر ساعت را در ۶٫۸ ثانیه می‌گذراند؛ رقمی که با معیارهای امروز هر موتور چهارسیلندر توربوشارژ هم به‌راحتی به آن می‌رسد، اما در آن زمان بسیار چشمگیر بود.

جایگاه تما ۸.۳۲ در تاریخ لانچیا

لانچیا برندی ایتالیایی و لوکس است که در سال ۱۹۰۶ شکل گرفت. این برند به بسیاری از «نخستین‌ها» شناخته می‌شود؛ از نخستین موتور V6 تولید انبوه و خودرویی با تعلیق جلوی مستقل تا نخستین بدنهٔ یک‌پارچه (monocoque) برای خودرو. در اواخر دههٔ ۱۹۶۰، گروه فیات لانچیا را خرید. در سال ۲۰۱۴ فیات با کرایسلر ادغام شد و در نهایت کرایسلر در سال ۲۰۲۱ زیر چتر استلانتیس قرار گرفت.

تما اصل در سال ۱۹۸۴ معرفی شد و نسخهٔ ۸.۳۲ دو سال بعد آمد. تما با معیارهای امروز ساده و جعبه‌ای به نظر می‌رسد، اما این سبک کلی خودروهای لوکس اروپایی آن دوره بود. برای جدا کردن ۸.۳۲ از تما استاندارد، نسخهٔ ۸.۳۲ تزیینات بیرونی و داخلی ویژه و شاسی متفاوتی داشت.

رقابت با سدان‌های آلمانی و تجهیزات لوکس

در زمان تولید این خودرو، رقبای آلمانی نسخه‌های پرقدرت‌تری از سدان‌های لوکس خود را به بازار آورده بودند. برای نمونه، بی‌ام‌و M5 سال ۱۹۸۶ در اروپا ۲۸۶ اسب بخار قدرت داشت، در حالی که سری ۵ استاندارد در نسخه‌های «e» حدود ۱۲۰ اسب بخار و نسخه‌های دیزلی به‌سختی ۱۰۰ اسب بخار تولید می‌کردند. تما استاندارد دست‌کم بیش از ۱۰۰ اسب بخار داشت.

در مقایسه با خودروهای لوکس امروز، تما ۸.۳۲ همان امکانات و راحتی‌های یک خودروی لوکس مدرن را ندارد. در دههٔ ۱۹۸۰، آنچه خودرویی را لوکس می‌کرد، بیشتر طراحی کلی، حس و کیفیت مواد بود تا فهرست تجهیزات. البته خودروهایی مثل مرسدس-بنز ویژگی‌های فنی پیشرفتهٔ جدی داشتند، اما تمرکز اصلی روی همان طراحی و حس و کیفیت بود.

لانچیا تما در این زمینه خوب عمل کرد: صندلی‌های جلوی ممتاز و خوش‌ساخت، تزئینات چوب طبیعی زیبا روی داشبورد و سطوح دیگر، و روکش چرم و آلکانتارا بسته به نسخه. حتی شرکت مبلمان لوکس ایتالیایی Poltrona Frau در تزئینات داخلی چرمی مشارکت داشت و آن حس لوکس ایتالیایی را بیشتر می‌کرد. امکاناتی مثل صندلی‌های برقی و سانروف اختیاری هم حس برتری‌ای هم‌سطح موتور به خودرو می‌داد.

عملکرد روزمره و کمیابی

فراری ۳۰۸ شتاب صفر تا ۶۰ مایل بر ساعت را بین ۵٫۶ تا ۷٫۱ ثانیه می‌گذراند و لانچیا تما ۸.۳۲ به ۷٫۱ ثانیه نزدیک‌تر بود. پس با وجود موتور فراری، لانچیا لزوماً خودروی سریعی نبود؛ هدفش استفادهٔ آرام‌تر از V8 تنفس طبیعی بود. خودروهای دیفرانسیل جلو به‌طور کلی در فرمان‌پذیری بهترین نیستند و دربارهٔ لانچیا هم می‌شد همین را گفت. برای کسانی که می‌خواستند پویاتر برانند، دست‌کم یک بال عقب جمع‌شونده داشت که به نیروی رو به پایین کمک می‌کرد.

لانچیا تما ۸.۳۲، یا لانچیاها به‌طور کلی، هرگز به آمریکا نرسیدند. البته حالا که از سن ۲۵ سالگی اجباری فدرال گذشته‌اند، امکان وارداتشان هست. این خودرو به‌تعداد ده‌ها هزار دستگاه تولید نشد؛ فقط ۳٬۵۲۰ دستگاه از آن ساخته شد. قیمت درخواستی تما ۸.۳۲ بسته به کارکرد، وضعیت و اینکه خودرو کامل و آمادهٔ رانندگی باشد، بین ۱۵٬۰۰۰ تا ۳۵٬۰۰۰ یورو است.

چون بازار چندانی برای این خودرو وجود ندارد، ماتریس قیمتی تثبیت‌شده‌ای هم برایش نیست. کمیاب است، چون فقط موتور فراری را نگرفت؛ آن را برداشت و با تغییر دادنش به موقعیت عرضی و دیفرانسیل جلو، با پلتفرم خودش سازگار کرد. مازراتی نمونهٔ خوبی از خودروسازی است که موتور را با پلتفرم خود سازگار نمی‌کند، بلکه آن را در خودروی مسابقه‌ای مشابه جاسازی می‌کند.

منبع: تاپ‌اسپید