به گزارش اول خودرو، داچیا لوگان، که در ایران با نام رنو تندر ۹۰ (L90) شناخته می‌شود، داستان یکی از بحث‌برانگیزترین و در عین حال محبوب‌ترین خودروهای بازار ایران است. این خودرو که با شعار «خودروی ۵۰۰۰ یورویی» طراحی شد، نتوانست ظاهر زیبایی داشته باشد، اما با دوام فنی افسانه‌ای و هزینه نگهداری پایین، به یکی از قابل‌اعتمادترین گزینه‌های بازار کارکرده تبدیل شد.
تاریخچه؛ از رومانی تا ایران
داچیا لوگان در اصل محصول شرکت رومانیایی داچیا (زیرمجموعه رنو فرانسه) است که نسل اول آن از سال ۲۰۰۴ تولید شد. هدف رنو از طراحی این خودرو، ارائه یک سدان اقتصادی و مقاوم برای بازارهای در حال توسعه بود تا بتواند با خودروهای ارزان چینی و هندی رقابت کند.
ورود به ایران: این خودرو در سال ۱۳۸۴ برای تست‌های فنی وارد ایران شد و از سال ۱۳۸۶ تولید آن به صورت مشترک توسط ایران‌خودرو و سایپا (پارس‌خودرو) آغاز شد. قرار بود تیپ پایه (E0) جانشین پیکان شود، اما این اتفاق نیفتاد و تندر ۹۰ در رده قیمتی بالاتری نسبت به پیکان عرضه شد.
توقف تولید: تولید این خودرو تا سال ۱۳۹۹ ادامه یافت، اما با بازگشت تحریم‌ها و خروج رنو از ایران، خط تولید آن متوقف شد. پس از آن، سایپا پروژه‌ای به نام P90 را برای تولید نسخه ایرانیزه‌شده تندر ۹۰ (با نام کادیلا) کلید زد، اما این پروژه نیز به سرانجام نرسید.
تجربه خریداران؛ «خراب نمی‌شود» اما «راحت نیست»
مهم‌ترین دلیل محبوبیت تندر ۹۰ در ایران، دوام مکانیکی کم‌نظیر آن است. بسیاری از مالکان گزارش داده‌اند که این خودرو با کارکردهای بالای ۴۰۰ تا ۶۰۰ هزار کیلومتر هنوز موتور و گیربکس اصلی خود را حفظ کرده و نیازی به تعمیرات اساسی نداشته است.
نقاط قوت از نگاه مالکان
- موتور و گیربکس سخت‌جان: موتور K4M (۱.۶ لیتری) که از سال ۱۹۹۹ برای همین خودرو طراحی شده بود، به گونه‌ای ساخته شده که در برابر گرما و کیفیت پایین سوخت مقاوم باشد. یکی از کاربران نوشته: «ال ۹۰ خراب نمی‌شود! ال نودهایی که اعداد بیش از پانصدهزار کیلومتر را هم گذرانده‌اند نشانه‌ای از خرابی ندارند».
- هزینه نگهداری پایین: قطعات آن فراوان و ارزان است و هر مکانیکی با آن آشناست.
- فضای داخلی و صندوق بار: با وجود ظاهر کوچک، کابین آن جادار است و صندوق عقب ۵۱۰ لیتری آن برای سفرهای خانوادگی مناسب است.
نقاط ضعف از نگاه مالکان
- ظاهر و طراحی داخلی: تقریباً همه کاربران و منتقدان اتفاق نظر دارند که طراحی ظاهری و داخلی آن ساده، قدیمی و جعبه‌ای است. یکی از کاربران با کنایه نوشته: «ال ۹۰ مزخرف‌ترین و حال بهم زن‌ترین ماشین ایرانه فقط حسنش اینه خسیس‌ها و کله‌شق‌ها رو قابل شناسایی کرده».
- فرمان‌پذیری و تعادل: به دلیل ارتفاع زیاد بدنه و فاصله محوری کم، این خودرو در پیچ‌ها و مانورهای ناگهانی تعادل خوبی ندارد و حس ناپایداری به سرنشینان منتقل می‌کند.
- ایمنی: در آزمون تصادف NCAP تنها ۳ ستاره کسب کرده است. همچنین ترمز چرخ‌های عقب در برخی نسخه‌ها کاسه‌ای است که قدرت ترمز را کاهش می‌دهد.
- کیفیت مواد داخلی: استفاده از پلاستیک‌های خشک و صدای زیاد کابین از گلایه‌های رایج است.
حواشی و نکات مهم قبل از خرید
- گیربکس اتوماتیک AL4: اگر به سراغ نسخه‌های اتوماتیک (تیپ‌های E2 و پلاس) می‌روید، مراقب باشید. گیربکس AL4 در نمونه‌های قدیمی‌تر مشکلاتی داشته و تعمیر آن پرهزینه است. نسخه‌های دستی (۵ سرعته) بسیار مطمئن‌تر هستند.
- قطعات بدنه: اگرچه قطعات مکانیکی فراوان است، اما در سال‌های اخیر به دلیل تحریم‌ها، تأمین برخی قطعات بدنه و ظاهری با مشکل مواجه شده و قیمت‌ها افزایش یافته است.
- وضعیت بازار: تندر ۹۰ به دلیل توقف تولید و دوام فنی، در بازار دست‌دوم نقدشوندگی بسیار بالایی دارد و قیمت آن نسبت به خودروهای هم‌رده بالاست. یک نمونه سالم و کم‌کارکرد، سرمایه‌گذاری مطمئنی محسوب می‌شود.
جمع‌بندی؛ برای چه کسی مناسب است؟
تندر ۹۰ را بخرید اگر به دنبال یک خودروی اقتصادی، کم‌خرج و قابل اعتماد برای رفت‌وآمد روزانه و سفرهای خانوادگی هستید و برایتان ظاهر و امکانات رفاهی اهمیت چندانی ندارد. نسخه دستی انتخاب مطمئن‌تری است.
تندر ۹۰ را نخرید اگر به زیبایی ظاهری، سواری نرم، فرمان‌پذیری دقیق و ایمنی بالا اهمیت می‌دهید. در این صورت، باید به سراغ خودروهای دیگر بروید.
💬 دیدگاه‌ها
هنوز دیدگاهی ثبت نشده. اولین نفر باشید.